ALLAH RASULU BİZİ DUYUYOR.

(21 Aralık 2006 – Medine – Mescidi Nebevi)

Mescidi Nebevi de bulunduğumuz sürece gönlümüz sürekli peygamberimizin huzuruna çıkmayı arzu ediyor. Çok kalabalık olduğu için ölçülü bir şekilde selama giriyoruz. O’nun huzurunda kemali edeple ile duruyor ve salât ve selam ediyoruz.

İslam kaynaklarından öğrendiğimiz kadarı ile mezarında bulunan insan hayattaki insanların konuşmalarını duyar. Bu sebeple o mekânda boş şeyler konuşmuyoruz. Gönlümüzü ve bedenimizi her an O’nun ile imiş gibi tutmaya çalışıyoruz. Ve yine biliyoruz ki Peygamber Efendimiz verilen her selamı alır ve karşılık verir. Ben duyamıyorum ama biliyorum ki Allah’ın veli kulları var bu selamı duyan.

İmanı tam, ibadeti eksik bir kul olarak O’nun güzel sesini duyamayacağımı biliyorum. Ama selamdan geçerken kendinden geçen insanlara yakın durmaya çalışıyorum. Zira bu büyük nimet karşısında onlarda heyecanın fiziksel değişimi kardeşlerimde görüyorum. Adeta ben de buradayım dercesine gözü yaşlı insanların yanına sokuluyorum. Ve tüm vücudum bu manevi ortamı hissediyor.

Gözlerinizin yaşını tutamıyorsunuz. Etrafınızdaki her insan sevgilinin huzurunda ağlıyor. Belki onlar Allah Resulüne kavuştukları için sevinç gözyaşı döküyor, ama ben O’na hakkı ile ümmet olmadığım, O’nun sünnetine sahip çıkamadığım için ağlıyorum. Yüzüm yerde, kaldırmak ne mümkün, mahcubum!

Affet ya Resûlullah!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Lütfen güzel şeyler...